De geschiedenis en mythologie van de paarden (bron: Klaus Ferdinand Hempfling)

Door de eeuwen heen speelt het paard een belangrijke rol in de mensheid. Paarden zijn mythologie en geschiedenis. Ze zijn niet weg te denken uit de antropologische beschouwingen. De wereld van onze voorvaderen, de Kelten, de Vikingen en de Germanen stond in het teken van de paarden. In bijna alle sprookjes, mythen en sagen neemt het paard een bijzondere plaats in. Er is geen dier dat zo vaak als symbool wordt gebruikt als het paard. Meest bekend is dat het paard natuurlijk gewoon als werkdier werd gebruikt. Ingezet in oorlogen, werkend op het land etc. Vandaag de dag kennen we het paard ook in een nieuwe rol: als hobby, als “huisdier”, en als sportpaard.  Of is er nog een andere rol voor hem weggelegd, een rol die nog niet zo vaak aan het licht is gekomen? Daarvoor gaan we terug in de tijd…………………

Tussen de 11e en de 14e eeuw waren er mannen die zich cabellero of ridder noemden en in christelijke kloosterorden georganiseerd waren. Zij beheersten niet alleen de kunst van het zwaardvechten, ze waren buitengewoon bekwaam in de beheersing van hun paarden. Zij bezaten een geheim van buitengewone rijkunst in die tijd. De christelijke ridderordes hebben hun macht niet in de laatste plaats te danken gehad aan de perfecte beheersing van hun paarden. Maar wat was nu het verschil met het gewone volk, dat net zo goed bereden was? Dat was iets wezenlijks.

Het gewone volk sloeg zijn paarden en castreerden hengsten, om ze ten minste min of meer de baas te zijn. Zo luisterden ze wel, maar als het even kon deden ze niet wat er verwacht werd. Terwijl de ridders en de cabelleros vochten met hun tegenstanders, vocht de eenvoudige ruiter ook nog met zijn eigen paard. De ridders gingen de veldslag in met een schild in de linker en een zwaard in de rechterhand. Hun paarden luisterden naar eenvoudige lichaamstaal. Dit heeft alles te maken met de natuur van het paard. Paarden die hoog in rang zijn hebben iets wat hun macht geeft hun plaats te behouden zonder daarvoor te hoeven vechten. Als een mens dit geheim kan ontdekken dan kan hij zijn paard domineren zonder enige vorm van fysiek geweld te gebruiken.

De ridders onderzochten de gedragsvormen van de dieren die het hoogste in rang waren en namen ze over. Daarmee verkregen ze zelf een zo hoge positie dat ze zonder fysiek middel niet alleen dominantie, maar tegelijkertijd volledig vertrouwen van hun paarden verkregen. Ze waren nooit grof tegen hun paarden, al hun bewegingen waren langzaam, subtiel en altijd welwillend. Hun stemmen klonken rustig, zacht en vol vertrouwen. En toch waren ze dominant over hun paarden dat deze zelfs op de kleinst denkbare hulpen gehoorzaam reageerden. Als het niet met grove lijfelijke middelen gaat, hoe krijgt het dier dat hoog in rang staat het dan voor elkaar een hele kudde te domineren en te leiden?

Er zijn 2 belangrijke factoren:

  1. In de dierenwereld zijn het niet steeds de grote, snelle en fysiek sterkere dieren die een ander de weg wijzen en leiding geven, maar juist die, die zich vooral door hun persoonlijkheid, hun uitstraling en hun wil laten zien. Zij bezitten een grote innerlijke kracht en energie. Deze “wapens” zijn van psychologische aard en gaan het fysieke ver te bove
  2. Hoog in rang staande dieren ontwikkelen een specifiek gedragspatroon, ze geven vreedzame signalen waarmee ze hun gezag tonen. Deze signalen worden uitsluitend via beweging, met gebaren en door lichaamstaal overgedragen.

Terug naar de oude ridders. Die wisten precies dat ze alleen met hun paarden konden leven en vechten als die tegelijkertijd vertrouwen in hen hadden en absoluut gehoorzaam aan hen waren. Ze domineerden over hun paarden dankzij hun uitstraling en persoonlijkheid en met behulp van juist die tekens of gebaren die in de natuur alleen zijn voorbehouden aan de paarden die het hoogste in rang staan. Ze gingen met hun paarden om op de meest menselijk manier die men zich kan voorstellen, want ze vervingen alles wat het paard te kort kwam: de hele kudden! Ze gaven hem een vaste dominantiestructuur en tegelijkertijd boden ze de mogelijkheid om vriendschap te sluiten.

De ridders wisten dat alleen mensen met een duidelijke persoonlijkheid op deze manier met paarden konden omgaan. En ze wisten ook dat wie zo met paarden kan werken zijn persoonlijkheid steeds verder ontwikkelt en versterkt. Op die manier wat het kunnen omgaan met de paarden niet meer een doel op zichzelf, maar een middel om een doel te bereiken! Het paard helpt mensen met de ontwikkeling van hun persoonlijkheid.

Vandaag de dag voelen steeds meer mensen over de hele wereld zich door het paard aangetrokken. Dit komt niet alleen omdat het om de sport of hobby te doen is. Dit is teens een gevolg van een intuïtieve overtuiging dat dit wezen ons de weg kan wijzen naar een andere wereld. En is dat niet een prachtige rol, een rol die door de eeuwen heen altijd aanwezig is geweest maar die niet altijd voor iedereen even zichtbaar is geweest.

De ouden zwijgen voor altijd…….

Ja ze zwijgen al zo lang,

tot niemand ze meer horen kan.

Zij, die de waarheid in zich droegen.

Maar er zijn er velen,

die de waarheid voelen,

vandaag.

Waarom zwijgen zij?


De monnik (Klaus Hemfling)